Dotty, Sokje & Mimi

Een jaar of drie geleden was ik een beetje sceptisch. Ja, ik wilde wel een huisdier, maar ratten? Ik was een parkiet gewend, en mijn enige ervaring met ratten was weinig positief: een kortstondig oppasavontuur met twee antisociale stinkerds, dat voor mijn moeder eindigde met een tetanusprik. Maar ik wilde het een kans geven nadat ik me had laten overtuigen door vele positieve verhalen en een overdosis aan veel te schattige plaatjes op internet. Tamme ratjes, ahhhhhh.

En als het me niet zou bevallen… Ach, zo oud worden ze niet.

We vonden hobbyfokkers (een rattery) die nog een onderkomen zochten voor twee ratjes uit hun meest recente nestje, en een paar dagen later reden we naar Zuid-Holland om de twee jonge beestjes op te halen. In de auto naar huis bedachten we de namen: Dotty, de nieuwsgierige heldin, vernoemd naar de meisjesmuis uit Rescue Rangers, en Sokje, de heldin op sokken met de witte pootjes.

De beestjes waren enorm handtam, lief, nieuwsgierig en mensgericht. Ze waren zo lief samen. Ze waren grappig als ze door de mouwen van je trui kropen en kriebelden. Ze waren schattig met kleine stukjes eten in hun knuistjes. Ze hadden allebei geheel eigen karaktertjes.

Na ruim een halfjaar kreeg een van hun zusjes een nestje, en zwichtten we voor een nichtje van Sok en Dotty. En weer reden we naar Zuid-Holland om onze nieuwe aanwinst op te halen: een dumboratje dat we Mimi noemden (want dat is Japans voor ‘oren’, en Mimi’s oortjes waren de leukste ooit). Wat waren ze lief met zijn drietjes! Ze lagen zo leuk naast/op/onder/over elkaar heen te slapen, ze zorgden zo goed voor elkaar. Soms was er even herrie in de tent, maar vijf minuten later lagen ze weer samen.

Maar helaas… Zo oud worden ze niet.

In maart hebben we Dotty moeten inslapen. Dotty, onze luie vreetzak, kreeg een verlamming in haar achterlijfje en kon zich niet meer goed voortbewegen. Heel sneu. Daarna ging het een tijd goed, maar afgelopen week is Sokje overleden aan een tumor. Daarna ging het plotseling heel rap bergafwaarts met Mimi, die we vanavond helaas ook hebben moeten laten inslapen.

Over vier weken krijgen we nieuwe jonge ratjes. Dat stond al een tijdje op de planning. We hadden steeds het idee dat die gekke Mimi ze nog wel even onder de duim zou houden, maar nee: de komende vier weken staat er een lege kooi in de kamer. Ik kijk steeds opzij naar hun vaste stekkie, maar er ligt geen pluizebolletje te slapen, er zit geen beestje met ’t koppie in de voerbak, er is geen lief diertje met nestmateriaal aan het zeulen.

Het is stil in huis zonder Dotty, Sokje en Mimi.

Image