Lief Lowlands…

Oh doctor, doctor help and let me know
If you can find a cure or antidote
You know I’ve always been true to you my friend
Hope that you can help me out again
— The Zutons – Zuton Fever

Het is bijna tien jaar geleden dat ik voor het eerst op een vrijdagmiddag ergens in augustus het maagdelijke gras van een evenemententerrein bij Biddinghuizen betrad. Lowlands 2004. De allereerste band die ik op het festival zag, was The Zutons. Ik was overdonderd. Het festival werd een jaarlijks ritueel; de afgelopen negen jaar heb ik geen editie gemist.

Morgen begint de voorverkoop voor 2013, maar voor de eerste keer in tien jaar ga ik geen kaartje kopen. Iets wat ik me een aantal jaar geleden niet had kunnen voorstellen, want ik na die eerste keer was ik hooked. En hoewel er tegenwoordig heel stoer wordt gepraat over hoe mainstream Lowlands is geworden, en dat het gewoon niet meer zo leuk is als eerst, heb ik het festival de afgelopen paar jaar niet met minder plezier bezocht dan toen in 2004. Eerlijk is eerlijk: Lowlands was steeds één van de beste weekeinden van het jaar.

Maar dit jaar ga ik niet. Ik zit morgen niet om kwart voor 10 met een bak koffie te stuiteren achter mijn computer. Ik voer geen gestreste telefoongesprekken met vrienden; ‘wie heeft er al kaartjes weten te scoren?!’

Eén reden daarvoor is duidelijk: we hebben een huis gekocht. En komen veel dingen bij kijken, van notariskosten tot bouwkundig rapport tot nieuwe vloer, en geen van die dingen is helaas goedkoop. Helaas kun je je geld maar één keer uitgeven, en nergens vliegt het harder je portemonnee uit dan op Lowlands. Grootmoeder spreekt: ik weet nog dat de prijs van mijn kaartje in 2004 onder de honderd euro was, en dat muntjes één euro kostten. Eén biertje was twee muntjes; twee euro. Vorig jaar betaalden we 175 euro, en 2,60 per biertje. Het moet toch gezegd worden: zowel de tickets als de drankjes zijn in de afgelopen tien jaar dus enorm veel duurder geworden. Inmiddels kun je een leuke week op vakantie van het geld dat je uitgeeft tijdens drie dagen Lowlands. En misschien kies ik dit jaar dan wel een keer voor die vakantie.

Maar als ik even terugdenk aan The Zutons in 2004, Röyksopp in 2005, The Veils of Arctic Monkeys in 2006, The Whitest Boy Alive in 2007, Elbow in 2008, mijn eigen optreden in 2009, Jack Parow in 2010, Flogging Molly in 2011 en The Movits in 2012… dan doet het toch een klein beetje pijn dat ik voor het eerst in tien jaar het gevoel van thuiskomen op Lowlands moet missen.

Lief Lowlands, ik kom vast nog wel een keertje terug… Maar alsjeblieft, denk aan mijn portemonnee en die van velen met mij. Volgende keer iets schappelijkere prijzen, iets kleinere namen, misschien een podium minder? Mijn plezier zal er niet minder om worden; het is en blijft Lowlands.

Uit Je Bak!

Er is maandenlang vergaderd en georganiseerd.
Er is wekenlang geklust en geregeld.
Er is dagenlang gesjouwd en getimmerd.

Het Uit Je Bak Festival, dat voor de hardwerkende vrijwilligers beter Aan De Bak had kunnen heten. Zaterdag een hele dag, van acht uur ’s ochtends tot half één ’s avonds slepen en sjouwen met tafels en stoelen en fusten en podiumdelen onderdelen van de bars en de zelfgebouwde podia. Zondag wederom vroeg op om de techniek, de bars en het decor in orde te maken, gevolgd door Het Festival. En dan maandag, compleet gesloopt, weer tot laat in de avond aan het werk om het veld weer brandschoon te krijgen, alsof er nooit een festival heeft plaatsgevonden.

Maar als je ziet wat die vrijwilligers in zo’n korte tijd uit de grond stampen, dan is het de moeite waard. Als je de zon over de hoofden van de bezoekers ziet schijnen en de muziek door het park hoort schallen, dan is het héél erg de moeite waard. Zelfs aan het einde van de rit, als je kreunend opstaat van de pijn in je protesterende benen, als de splinters van het pallethout in je handen staan en de wallen onder je ogen je kaaklijn naderen, is het de moeite waard.

Hoewel ik op de dag van het festival ’s ochtends nog letterlijk met een onweerswolk boven mijn hoofd stond te vloeken en liep te stressen, brak aan het begin van de middag de zon door en verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was op mijn allervriendelijkst en allervrolijkst in de muntencaravan, draaide als DJ Tess. de grootste kneiters in de Silent Disco (voor mij toch wel het mooiste uurtje van de dag), beulde twee uur lang achter de bar, danste mijn heupen los bij Cirque Valentin en heb daarna nog een paar uur kei- en keihard genoten van het prachtige festival. De zon, de muziek, de kunst, de heerlijke burgers en al die vrolijke mensen…. Tot de laatste noten werden gespeeld en het zowaar weer begon te regenen.

Al dat op- en afbouwwerk, dat vergeten we gewoon. Volgend jaar doen we het allemaal weer helemaal opnieuw. Maar dan met andere wijnbekertjes (die niet in duizend scherven uit het gras moeten worden gepulkt), thank you very much!