Tip van Tessa (1)

De tip van Tessa… Ik zou er werk van moeten maken, aldus mijn teamgenoten. Voorlopig nog geen eigen TvT-pagina, geen Facebook-community, geen dagelijkse nieuwsbrief met de grote do’s en don’ts van het leven, maar zeg nou zelf: een eigen rubriek op mijn website is toch ook al heel wat? Ik trap af met een gouden tip voor komend weekend…

10989201_1020347027998826_2172850640111535202_n[1]Ga zondag naar het Uit Je Bak Festival in Castricum! 

Ik preek weer eens voor eigen parochie want mijn voltallige lezerspubliek zal waarschijnlijk wel aanwezig zijn, maar het kan beter een keer te veel dan een keer te weinig worden gezegd.

Ska, pop, folk, punk, poëzie, theater, hiphop, mannen met sombrero’s… De line-up van het festival is weer even divers als altijd. Ook zijn we natuurlijk weer voorzien van de leukste en meest enthousiaste vrijwilligers, de beste eetkraampjes met het lekkerste eten en, niet geheel onbelangrijk, de liefste weergoden: volgens de voorspellingen wordt het een zinderende 19 graden Celsius, met lage neerslagkansen (klop het af! klop het af!) en een overheerlijk zonnetje op de bol. Te koud voor het strand, te warm om binnen te hangen, dus de enige logische conclusie is: ideaal festivalweer.

Is er iets wat je nog tegenhoudt? Nee, want het festival is ook nog eens gratis. Kom je even hoi zeggen bij de bar of de merchandise? Tot zondag! Meer info over het festival: http://www.uitjebak.nl.

Nog even over dat rugby…

I am likely to miss the main event – if I stop to cry and complain again
So I will keep a deliberate pacelet the damn breeze dry my face
Fiona Apple – Better Version of Me

Elf maanden geleden deed ik voor het eerst mee aan een rugbytraining, naar aanleiding van een klein vriendentoernooitje enige tijd daarvoor. Ik had besloten het eens te proberen, want ik wilde iets structureler sporten; écht conditie opbouwen… En iets met een paar kilo afvallen.

De dag na de training was ik al opgenomen in de groepsapp van het team, en stond mijn naam in de trainingplanner met toevoeging vast teamlid. Laten we het een snelle inburgering noemen.

En nu, elf maanden later, na de competitie, na veel trainingen maar ook veel borrels, na een trip naar Glasgow, na een weekend Ameland… Geen gram lichter maar vele malen fitter dan vorig jaar… Heb ik eigenlijk alweer heel veel zin in het nieuwe seizoen!

Nee, ik heb niet gepaintbald. Nee, ik word niet mishandeld. Het doet geen pijn hoor, ik krijg gewoon heel snel blauwe plekken. Ja, het trekt wel weer weg. Ik weet dat ik de laatste tijd maar wat vaak verklaringen heb moeten geven voor die blauwe plekken op mijn armen en benen. Geloof mij als ik zeg dat ik écht snel blauwe plekken krijg en dat ze geen pijn doen, en dat ze het allemaal waard zijn. Want ik heb een fantastisch jaar gehad.

Eerlijk is eerlijk: ik snap niet zo goed meer waarom er zoveel mensen eenzaam en doelloos staan te zwoegen in de sportschool, als je met een team op een veld kan staan. Dat is ook zwoegen (vooral in de kou en de regen), maar dan heb je in ieder geval je teamgenoten die je aanmoedigen als jij dat nodig hebt, en om aan te moedigen als zij dat nodig hebben.

Om een lang verhaal kort te maken: als het héél misschien iets voor jou is, wil ik je uitnodigen om het eens te proberen. Iedereen is welkom om ons team te versterken. En om een vooroordeel de wereld uit te helpen: je hoef niet groot, breed en sterk te zijn, of een fantastische conditie te hebben. Kom gewoon langs bij de eerste trainingen in augustus, en hopelijk denk je er elf maanden later hetzelfde over als ik.

10485660_727923473934939_2316167136747624654_n[1]

Tot zondag!

banner

Ik weet dat zo’n 99% van mijn toch al niet zo heel grote lezerspubliek Bakkerijer is en dat de reclame die hieronder volgt zodoende niet veel meer is dan preken voor eigen parochie… Maar toch: voor sommige dingen kun je nooit genoeg reclame maken.

Als je komende zondag nog niets in je agenda hebt staan, heb je echt geen enkel excuus om het Uit Je Bak Festival in Castricum te missen. Sterker nog: zelfs al staat er wél iets in je agenda, dan is het tijd voor een change of plans. De vrijwilligers van De Bakkerij hebben de afgelopen tijd keihard gewerkt (en de drukste dagen moeten nog komen: opbouw, het festival zelf en afbouw) en ik weet zeker dat ook het festival ook dit jaar weer een daverend succes gaat worden.

Wat er te zien en te horen is? Punkrock van Translated, hiphop van Double G & The Ouzo Family en Skiggy Rapz, funk van Koffie en Wet T-shirt Contest, pop van Cherry Camino en Saint Helena Dove, chiptune van Men of Mega, blues van Black Bottle Riot en electro van Daily Bread… En daarnaast zijn er ook nog verschillende theateracts en kunst te zien. Keuze genoeg dus!

Maar wat ik toch het allermooist vind van het festival, zijn de vele enthousiaste vrijwilligers die alles geven om de dag goed te laten verlopen, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Als ik zondag ergens een paar minuten over heb, dan zit ik waarschijnlijk even ergens glunderend op een bankje om me heen te kijken naar het overweldigende resultaat. Laat me dan maar even.

Nog niet overtuigd? Dan moet je even de sfeerbeelden van Emil Kuijs bekijken:

Mollenmania

Aanstaande zondag is het zover… Eén hele dag draait dan om de vraag: Wie is de mol?

Ik leef hier al maanden naartoe. Eerst met vage plannen, toen met mysterieuze mailtjes naar kandidaat-deelnemers (allemaal in BCC natuurlijk, want niemand mocht het van elkaar weten), later met schetsen van ideeën, uitwerkingen van opdrachten en zelfs verkennende fietstochtjes.

Vandaag werk ik de laatste details uit, morgen doe ik inkopen en voorbereidend werk, en zondag barst het spel los. En wat vínd ik het spannend… Wie zal er gaan mollen? Wie heeft het spel het beste door? Hoe fanatiek zijn de deelnemers en hoe slinks is de mol?

In mijn hoofd plan ik al volgende edities (Een heel weekend! Naar een camping of in een hostel!), maar misschien moeten we eerst maar eens zien hoe dit eerste plan uitpakt. We zullen veel foto’s maken, misschien zelfs wat filmen, en dan volgt hier later natuurlijk een verslag.

Verdomd oneerlijk

Mijn fiets is vandaag gestolen. Mijn fiets, die ik nog geen maand geleden als bijna-nieuwe tweedehands heb gekocht. Mijn fiets, waarmee ik sinds de verhuizing slechts drie keer naar het station ben gereden. Mijn fiets, die ik braaf aan de ketting aan het rek had gezet. Mijn fiets, waarvan ik vanmiddag slechts twee kapotgeknipte stukjes slot terugvond.

MIJN fiets.

Hij reed zo heerlijk. Hij was zo mooi. Lichtgrijs frame, grijze wielen, geveerde voorvork. En hij was eigenlijk een paar honderd euro boven mijn budget, maar mijn oude fiets was een roestig en krakkemikkig samenvoegsel van twee oude stationsfietsen dat het echt niet lang meer uit zou kunnen zingen. In de dure maand van de verhuizing sprongen mijn ouders bij om die prachtige Gazelle te kopen, die reed als een zonnetje. Ik was zo blij als een kind.

Het is eigenlijk belachelijk hoe je binnen een maand gehecht kunt raken aan iets simpels als een fiets, maar het is nog veel belachelijker hoe iemand zonder een geweten, met een kniptang en een busje (gok ik) zich die fiets zomaar toe denkt te kunnen eigenen.

Belachelijk en verdomd oneerlijk.

slot

Wij zijn geen tuig

‘Gelukkig krijgen ze binnenkort wat gemeentegeld op deze panelen op te leuke met wat anarchistische leuzen en duistere muurschilderingen.’

‘Kut provo’s, beginnen ze nu dit pand te verkrachten net als wijlen de Bakkerij? Eeuwig zonde!’

‘Goed voorbeeld van het verkwisten van gemeenschapsgeld. Blijkbaar na gemeentehuis debacle was het geld nog steeds niet op.’

Wie mij een beetje kent, weet dat ik al jaren met plezier in poppodium De Bakkerij kom, en dat ik sinds een paar maanden in het bestuur zit van de vereniging die het podium draaiende houdt. Dat laatste is een lastige taak, aangezien het pand in zijn huidige staat niet genoeg is geïsoleerd om op volle kracht te kunnen knallen. Er is momenteel een verbod op livemuziek van kracht, en een geluidsbegrenzer zorgt dat het volume niet boven de 78 dB uitkomt. Niet echt een ideale situatie voor een poppodium. Maar er wordt hard aan gewerkt om de zaal beter te isoleren, door een tussenwand, een isolatielaag op de muur en deuren in de bogen van de gevel.

Hierboven staat een kleine greep uit de reacties die afgelopen week op social media verschenen naar aanleiding van de deuren in de gevel. Een hele stortvloed aan verontwaardigde commentaren van mensen die niet weten wat De Bakkerij is. Gemopper over verkwisting van belastinggeld en over dat tuig dat je daar ziet: uitkeringstrekkers en gothics. Je ziet er ook nooit iemand netjes in een overhemd.

Je zou erom kunnen lachen, maar het doet pijn. Omdat ik weet hoe veel bloed, zweet en tranen er in dat pand en de hele geschiedenis van De Bakkerij zitten. Omdat niemand in die reacties lijkt te begrijpen dat een (bescheiden) subsidie van de gemeente ervoor zorgt dat dit podium geheel op vrijwilligers kan draaien; mensen die zich op hun vrije avonden en in hun weekenden voor één gezamenlijk doel inzetten. Ze leren bar te staan, ze krijgen verantwoordelijkheid voor het verloop van een avond, ze staan in de kou voor de deur als portier, ze zorgen dat er de maandagenda vol komt, ze zorgen dat er persberichten naar de krant gaan, en weet ik wat nog meer.

Jonge mensen komen de eerste paar keren vaak onzeker binnen, maar als ze hun draai vinden, bloeien ze helemaal op. Dat is onbetaalbaar en prachtig om mee te maken. En die hele club waarvoor ik enorm veel respect heb, wordt in de commentaren op Facebook weggezet als een groep tuig dat zijn plek op de Dorpsstraat niet waard is, dat teert op belastinggeld en rare duistere dingen uitspookt in een pand dat ze hebben verpest.

De deuren in de arcades zijn noodzakelijk om aan de geluidsnormen te voldoen. Ze zijn nu nog wit en inderdaad niet het toppunt van schoonheid, maar het wordt een heel ander gezicht als ze een mooi kleurtje hebben gekregen, als de gevel wordt overgeschilderd en er eindelijk een echt bord komt te hangen. Ik hoop met heel mijn hart dat dat de publieke opinie over De Bakkerij wat opkrikt, maar ik ben bang dat velen hun oordeel al klaar hebben en niet van mening willen veranderen.

Ik gun iedereen de vrijheid en de keuze om te doen en laten wat hij leuk vindt. Wie De Bakkerij niks vindt, hoeft van mij niet naar binnen. Wie nieuwsgierig is, is van harte welkom. Ik hoop dat mensen dat leren begrijpen en waarderen.

Wij zijn geen tuig.

Uit Je Bak!

Er is maandenlang vergaderd en georganiseerd.
Er is wekenlang geklust en geregeld.
Er is dagenlang gesjouwd en getimmerd.

Het Uit Je Bak Festival, dat voor de hardwerkende vrijwilligers beter Aan De Bak had kunnen heten. Zaterdag een hele dag, van acht uur ’s ochtends tot half één ’s avonds slepen en sjouwen met tafels en stoelen en fusten en podiumdelen onderdelen van de bars en de zelfgebouwde podia. Zondag wederom vroeg op om de techniek, de bars en het decor in orde te maken, gevolgd door Het Festival. En dan maandag, compleet gesloopt, weer tot laat in de avond aan het werk om het veld weer brandschoon te krijgen, alsof er nooit een festival heeft plaatsgevonden.

Maar als je ziet wat die vrijwilligers in zo’n korte tijd uit de grond stampen, dan is het de moeite waard. Als je de zon over de hoofden van de bezoekers ziet schijnen en de muziek door het park hoort schallen, dan is het héél erg de moeite waard. Zelfs aan het einde van de rit, als je kreunend opstaat van de pijn in je protesterende benen, als de splinters van het pallethout in je handen staan en de wallen onder je ogen je kaaklijn naderen, is het de moeite waard.

Hoewel ik op de dag van het festival ’s ochtends nog letterlijk met een onweerswolk boven mijn hoofd stond te vloeken en liep te stressen, brak aan het begin van de middag de zon door en verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was op mijn allervriendelijkst en allervrolijkst in de muntencaravan, draaide als DJ Tess. de grootste kneiters in de Silent Disco (voor mij toch wel het mooiste uurtje van de dag), beulde twee uur lang achter de bar, danste mijn heupen los bij Cirque Valentin en heb daarna nog een paar uur kei- en keihard genoten van het prachtige festival. De zon, de muziek, de kunst, de heerlijke burgers en al die vrolijke mensen…. Tot de laatste noten werden gespeeld en het zowaar weer begon te regenen.

Al dat op- en afbouwwerk, dat vergeten we gewoon. Volgend jaar doen we het allemaal weer helemaal opnieuw. Maar dan met andere wijnbekertjes (die niet in duizend scherven uit het gras moeten worden gepulkt), thank you very much!

De Studeerkamer

Sinds een tijdje heb ik mijn ‘eigen’ avond in De Bakkerij; op de derde woensdagavond van de maand race ik ’s avonds om half acht naar de Dorpsstraat om de boel gereed te maken voor een avondje ‘Koffiehuis’, zoals dat in Bakse termen heet.

Vaak zit ik dan tot een uur of 11 af te wachten, twijfelend of er nog wel iemand komt, en dan komt er daarna ineens een groepje mensen binnen hobbelen waardoor ik me tóch bezwaard voel om aan het einde van de avond de deur en de tap te sluiten.

Heel gezellig, dat wel, maar het kan anders.

Daarom heb ik nagedacht over ‘iets’ om met mijn avond te doen, zoals Arjans spelletjesavond en de donderdagse Open Mic-avonden. Dat was nog knap lastig. Er waren, zoals dat gaat in het leven, al allerlei goeie ideeën door anderen opgepakt.

Maar toen daalde de inspiratie plots op mij neder.

En ik noem het: De Studeerkamer. Mijn nieuwe idee voor de derde woensdag van de maand is een studeer-, knutsel-, huiswerk-, schrijf- en SOG*-avond. Onder het genot van een kop koffie ter concentratie, een kop thee ter ontspanning, een biertje voor wie het nodig heeft en een Straffe Hendrik voor de écht hopeloze gevallen, stel ik deze avond beschikbaar voor al wie hem nodig heeft. In relaxte setting, met gemoedelijk muziekje op de achtergrond, samen met je vrienden leren, studeren, werken, schrijven, patiencen, lezen, tekenen, knutselen, etc. in De Bakkerij.

Misschien heb je een scriptie, een brief aan je oma, een stukje voor in de OEI of een boek te schrijven. Misschien heb je zin om je kleurpotloden te pakken en eens een avondje creabea te doen. Misschien moet je leren voor dat ene moeilijke proefwerk. Misschien wil je gewoon een boek komen lezen. En misschien… misschien heb je gewoon een smoes nodig om je ouders te overtuigen dat je écht naar de kroeg moet. Ja, om te leren, ja!

Ideeën? Die zijn welkom! Spui ze hieronder in de reacties of stuur mij een mail/sms/briefkaart. Als ik me niet vergis is 21 maart de eerstvolgende derde woensdag van de maand. Zie ik je dan in De Studeerkamer?

*) Studie-Ontwijkend Gedrag