Aan de muur (7)

img_20161227_113721_181

Architecture in Helsinki / Django Unchained OST / The Who / Moop Mama / Fargo OST / The Veils / Dazzled Sticks / Dela / KRS One vs MC Shan / Gorillaz / Kelis / The Zutons

Aan de muur (5)

20150126_153123The Great Gatsby OST / Kelis / Daft Punk / Dela / Benjamin Winter / Typhoon / The Roots / Pulp Fiction OST / The Groove Sessions Vol. 3 / Moop Mama / Arctic Monkeys / Django Unchained OST

Onbestemd

My ownership, my formula, my property, my thought, my reason
My blessing, and my silence
My lust, and my practice
The Veils – Lions After Slumber

Eerder deze week werd ik terug in de tijd geslingerd.

Een onbestemd gevoel, de haast verslaafde hang naar woorden, het idee ik moet nu wat schrijven. Dat schrijven lukte niet, dus startte ik een koortsachtige zoektocht naar citaten die mijn gevoel onder woorden konden brengen. Misschien dat anderen voor mij het wel op papier hadden kunnen krijgen wat mij nu niet lukte. En waarom lukte het me verdomme niet, ik was toch zo goed met woorden of wat?!

Gewoon een moment van frustratie, woede, een cocktail van zelfmedelijden en zelfhaat… Ongrijpbaar en kortstondig, maar ik wilde het onder woorden kunnen brengen. Woorden helen altijd. Helaas suggereerden alle mooie citaten die ook maar een klein beetje in de buurt kwamen alleen maar hartenpijn en zelfmoordneigingen, en zó erg was het toch ook weer niet met me gesteld.

Ik bleef naarstig zoeken naar dat éne liedje dat mijn gedachten verwoordde. In de tussentijd kwam ik langs alles wat ik grofweg tien jaar geleden luisterde, en flikkerden herinneringen op in mijn hoofd. Ik schreef altijd al mijn gedachten en gevoelens op, maar mijn dagboeken van toen zijn vernietigd, mijn oude blogs verdwenen. Gelukkig draagt de muziek die ik toen luisterde de herinneringen nog altijd mee.

Zo zapte ik langs nummers van Turin Brakes en I Am Kloot, en vele, vele andere artiesten. Alleen het snerpende stemgeluid van Finn Andrews van The Veils kwam een beetje in de buurt. Like lions after slumber in unvanquishable number. Je hoeft maar half te weten wat dat betekent om de urgentie daarvan te voelen. Toch voelde het puberaal dat ik mijn gevoel wilde verbinden aan zo’n woest nummer…

Nu ben ik allang weer bijgekomen. Blij dat mijn drang om te schrijven toch écht nog zo nu en dan de kop opsteekt, en blij dat ik al die nummers vol herinneringen weer eens heb gehoord. Ik ga ze heel veel draaien de komende tijd.

Balthazar – Do not claim them anymore

Video

‘Far from this day you won, you won
The hearts of the ones before
But don’t think this way you won, you won
Their hearts by the oath you swore
So do not claim them anymore’

Ik wil af en toe leuke en mooie dingen gaan delen op mijn site. Mooie nummers/clips zoals deze, als afwisseling op de tekst. Dit heerlijke nummer kan zo een hele dag op repeat en is een beetje mijn kalmeringsmiddel in deze superdrukke weken. Vanaf vrijdag klussen, klussen, klussen en verhuizen!

Lowlands 2012: HOT!

We’re rowdy, girls make our judgement cloudy,
But when the sun comes through we’re still alcies,
We don’t wanna be lowsy, or shameless,
But we’re running round like we’re brainless

— Rizzle Kicks, Down with the Trumpets

Ik weet niet hoe het precies zo gebeurde, maar in één week maakten de weersverwachtingen een dramatische verandering door. Eerst werd er koel en wisselvallig weer voorspeld voor het Lowlandsweekend (ik begon me al af te vragen of ik tóch weer aan de regenlaarzen moest…), maar enkele dagen voor het festival waren de vooruitzichten ineens zomers, zinderend heet, zonovergoten en zonder een enkele druppel regen. Niet dat dat me ervan weerhield om een paraplu, een regenjas en twee poncho’s in mijn tas te stoppen, want het is en blijft Lowlands, Nederland.

Donderdag
Hoewel de reis eigenlijk old school met de trein zou geschieden (voor mij en 4 anderen, althans), werd er woensdagavond op het laatste moment een auto extra geregeld. Zodoende verzamelde donderdag bijna de hele club op het Raadhuisplein te Castricum om 4 auto’s vol te proppen met rugtassen, weekendtassen, koeltassen en in de hoekjes waar nog ruimte was: Lowlandsgangers. De heenreis was een jolige rit in colonne over de snelweg, met verbazingwekkend weinig files. Aan het begin van de middag stonden we dus al in de brandende zon voor de poort. Zo’n drie uur later spoedde ik me met de eerste paar voordringers van de club door de poort, over de brug, door het stof, naar camping 3, alwaar wij neerstreken en wij op de allermooiste plek een heerlijk ruim stuk gras bezetten voor de hele groep.
   Nadat de rest was gearriveerd en gesetteld, en er twee partytenten waren gekocht en in elkaar geknutseld, waren we er helemaal klaar voor. Na nóg een keer een uur in de rij (nog ‘even’ de backpack uit de auto halen), was het tijd voor donderdagavond: Gentlemen’s Club. De snorren, stropdassen, overhemden, hoeden, bretels, pijpen, sigaren, monocles, etc. werden uit de tas gevist voor een stijlvol feestje in gentleman-stijl. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Vrijdag
Voor alles een eerste keer. In mijn hele Lowlands-geschiedenis had ik tot afgelopen editie nog nooit op vrijdagochtend in de rij gestaan voor de douche. De combinatie van zweet, zonnebrand, aftersun en nog meer zweet had er echter voor gezorgd dat ik me op donderdagavond al zó smerig voelde, dat deze vrijdagochtenddouche onontbeerlijk was. Toen was het tijd voor de eerste show: Rizzle Kicks, een vrolijk rappend Brits duo dat een zomers feestje bouwde in de Bravo. Een hoog laat-je-horen-en-handen-in-de-lucht-gehalte, maar dan op zijn Brits: ‘ik zou me vereerd voelen als je Y wilt roepen als ik X roep’. Gentlemen! Ik kan me herinneren dat ik het heel heet vond tijdens de show, maar toen wist ik nog niet wat het woord ‘heet’ eigenlijk inhield (zie ook: Zondag).
   Van Rizzle Kicks naar de Alpha-heuvel om te chillen en met een half oor te luisteren naar Ed Sheeran. Leuk voor de achtergrond, maar als je het me eerlijk vraagt: het Alpha-podium is wat te groot voor een singer-songwriter. Wat ik trouwens vreemd vond, waren al die vrolijke, lachend meezingende meisjes bij het nummer The A Team. Heb je de tekst wel eens gehoord? Hoe is DIT om te lachen? Van daaruit gingen we naar het Lima-gebied en hoorden we Atri N’Assouf op de achtergrond, relaxed vanuit het gras (zoals we dat weekend zoveel meer hoorden vanuit het gras en in de schaduw). Van dat gras naar ander gras: wederom op de Alpha-heuvel, waar Me First And The Gimme Gimmes een matig optreden gaven. Leuk hoor, ‘all hits, no fillers!’ en ‘the next song is a cover’, maar na een halfuur heb je het wel gehad met die geintjes en wil je gewoon echte kneiters horen. Waarom wel al die halfslachtige nephits maar geen punkversie van Call Me Maybe? Naast mij vielen drie man in slaap op de heuvel. Nuff said.
  Ik weet nu, een ruime week later, niet zo goed meer waarom we niet zijn gebleven tot Bloc Party, maar het eerstvolgende wat we zagen was een stukje Feist, wat niet echt kon boeien. Het leukste was dat op het grote scherm naast het podium ‘Free Pussy’ te lezen was, vermoedelijk was het woord ‘Riot’ weggevallen. Na een paar nummers spoedden we ons al naar de Lima voor Movits! Hét leukste feestje van het hele weekend, bleek al snel: Zweedse rap in de mix met swing en jazz, een gouden combi. Tutu tudududu! Een uur show en twee toegiften later… 80’s en 90’s! Of toch niet, want wat een belabberde dj! Dan maar een biertje bij de tent.

Zaterdag
Er schenen tien Lowlandstickets te winnen te zijn, dus op naar de Alpha voor de Popquiz. Ik kan je vertellen: weinig zo frustrerend als het verzenden-pictogram niet uit het beeldscherm van je telefoon te zien verdwijnen en vervolgens te horen te krijgen dat je géén tien Lowlandstickets hebt gewonnen. BOEHOE! Dan maar een biertje en een schaduwspot opzoeken. Inmiddels was schaduw een zeer schaars goed geworden, maar bij de Avonduren (ik zal niet doen alsof ik hier ook maar íets van heb meegekregen) vonden wij nog een klein lapje. Het kwik was inmiddels aardig opgelopen, en hoewel Het Watergevecht pas later die middag zou losbarsten, werd er al aardig wat in de rondte gespoten.
   Nadat we onszelf uit de schaduwzone verwijderden, gingen we niet naar Het Watergevecht, maar naar Willy Moon, old school vetkuif-rock-‘n-roller met synths, beats en alles. Ook hier: veel te heet. Dus na een kwartier op naar de camping voor ons eigen watergevecht in het toiletgebouw op camping 3. Daar zagen we wat het watergevecht elders op het terrein met de waterdruk op heel Lowlands had gedaan: het duurde zo’n 10 minuten om een flesje water te vullen. En geloof me, als je 10 minuten naar druppelend water hebt gekeken bij 30+ graden, wil je dat water liever opdrinken dan over iemand anders heen gooien. Kort daarna bleek het echt menens, en zagen we een bekende bijna van de wereld raken door warmte en/of uitdroging. Tijd om weer eens schaduw te pakken en bij te tanken, letterlijk en figuurlijk. Een frisje en iets te eten, en oja: water water water water water.
   Dope D.O.D. hebben we maar overgeslagen, evenals alle andere acts die er rond die tijd op het programma stonden. Pas rond Charles Bradley & His Extraordinaires kwamen we weer in actie. Op de achtergrond luisterden we naar een deel van een aangenaam klinkende show, waarna we bij zonsondergang (eindelijk: draaglijke temperaturen!) vertrokken naar The Whitest Boy Alive. Hoewel het ongeveer de zesde keer was dat ik ze zag, was het wederom een heerlijk optreden. Toen hebben we toch maar even gekeken bij Skrillex (oja, wobwobwob, lasers, vlammenwerpers… Zullen we maar weer gaan dan), om vervolgens terug te gaan naar de Lima om Krema Kawa te luisteren (voor de verandering: vanuit het gras). Daarna Russendisko, maar het spannendste dat daar gebeurde was een potje touwtjespringen. Alpha Disco in de Grolsch (?) was beter te doen, maar net als op vrijdag waren de dj’s van twijfelachtig niveau. En dus kozen we weer voor biertjes op de camping, tot in de kleine uurtjes…

Zondag
Brak! En dit moest de heetste dag van alle Lowlandsdagen worden, dus er stond ons nog wat te wachten… Te beginnen met C2C, het Franse draaitafelkampioenenkwartet. Het was eigenlijk te heet om in de tent te staan, maar ik meen dat we het toch een ruim halfuur hebben volgehouden. Niet dansen op de beat, maar wapperen met je programmaboekje op de beat. Het is weer eens wat anders.
   Na C2C volgde een wandeling langs de marktkraampjes (All Stars voor 20 euro?!) en de platenzaak, en daarna WATER en SCHADUW, de beste vrienden van iedereen die Lowlands 2012 heeft meegemaakt. Als ik nu het programmaboekje bekijk, besef ik me hoeveel ik NIET gezien heb, en hoe jammer dat eigenlijk is, maar met ongeveer 35 graden en een nog hogere gevoelstemperatuur kón het bijna niet anders. Het gebeurt niet vaak dat ik een shirt onder de koude kraan houd voor ik het aantrek, of dat ik een flesje water vul om te drinken en het tussendoor een paar keer over mijn hoofd leeg giet, maar ik maak het dan ook niet vaak zo warm mee… De Lowlandsbeveiligers ook niet, overigens: er is mij verteld dat 70% van de securitymensen tijdens de Lowlands-zondag is uitgevallen. Nuff said.
   Tegen de tijd dat het Kyteman Orchestra bijna zou gaan spelen, verzamelden we moed om de Alpha binnen te treden (ik heb horen zeggen dat er die dag ergens in die tent 60 graden is gemeten). Het bleek zeer de moeite waard. Met open mond en tranen in mijn ogen kwam vooral Preaching to the Choir keihard bij me binnen, niet in de laatste plaats omdat ik (net als in 2011) de dag vóór Lowlands een heftige condoleance had bezocht. De intensiteit van het nummer greep me bijna letterlijk bij de strot. Hoe dan ook, het blijft heel bijzonder om de mix van klassieke en allerlei andere muziek live op een festival te zien en horen. Wát een performance. Daarmee was het zeker het bijzonderste en heftigste optreden van het weekend.
   Na Kyteman bleven we even hangen om het begin van de Foo Fighters af te wachten. Een show van meer dan twee uur vond ik te lang, maar het begin was zeker de moeite waard. Wát een podiumbeesten, wát een inzet, wát een power… Daarna knalden we door naar de Tïtty Twïster, alwaar we lekker op de bank hebben gehangen en Hardrock Karaoke hebben gekeken. Grappig om te zien hoe weinig de één ervan terecht brengt om zo’n nummer mee te blèren, maar er soms ineens iemand een nummer keihard rockt.
   Je zou zeggen, hoe moet je die laatste Lowlands-avond anders afsluiten dan bij Kees van Hondt? Nou, zo zie ik dat inmiddels niet meer. Ten eerste: tijdens deze warmste nacht sinds 1906 was het daar gewoon te héét voor. Ten tweede: is het nou zo’n laf feestje geworden of ligt dat aan mij? Geen picknicktafels, geen kliko’s, geen dranghekken, geen vloerplanken en nauwelijks crowdsurfers in de lucht… Jammer, jongens! De charme was er wel een beetje vanaf. Maar los daarvan was het een geweldig weekend. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die vermelding van De Bakkerij in de Daily Paradise (pag. 11 onderaan)!

Maandag
De terugreis. Altijd jammer. Maar ook dit was met de auto een stuk beter te pruimen. Rustig aan in de file met de airco aan (die ik overigens wel zie als veroorzaker van mijn verkoudheid) en halverwege ergens een terrasje pakken en een heerlijke burger wegwerken, dat is toch stukken beter dan door de warmte met je tas zeulen en jezelf in een overvolle bus/trein proppen om enkele uren later volledig gesloopt naar huis te moeten sjokken.
   Al met al vond ik het een geweldig weekend. Of beter gezegd: een zinderend weekend. Ik heb heel weinig gezien, maar wel heel veel lol gehad… Lowlands is HOT! En het heuglijke nieuws is dat mijn jongste broer(tje) daar inmiddels ook van is overtuigd, dus die gaat waarschijnlijk weer vrolijk mee volgend jaar. Ik zeg: donderdag 15 augustus 2013, camping 3? Tot dan!